تاثیر تفکر و آموزش در توسعه کشور/ غلام عباس کاظمی

خورنا _ غلام عباس کاظمی: ژاپنی ها از همان اول دبستان با کودکانشان اتمام حجت می کنند. درس اول جغرافیا، نقشه ژاپن را می گذارند جلو بچه ها و می گویند: ببینید این ژاپن کوچولوی ماست، نفت ندارد، گاز ندارد، خاک ندارد و زمینش محدود است، جمعیتش زیاد است و فهرست نداشته هایشان را اعلام می کنند. در ژاپن، در کتابهای درسی ابتدایی فهرست مشاغل مورد نیاز جامعه را از همان اول به بچه ها گوشزد می کنند. حتی حجم موضوعات کتابها در ژاپن، یک سوم اروپاست چون از نظر آنان عمق بهتر از وسعت است.

توماس فریدن روزنامه نگار مجله نیویورک تایمز می گوید گاه و بیگاه از من می پرسند بجز کشورت به کدام کشور دیگر علاقه داری؟ همیشه یک جواب داشتم: تایوان! چرا تایوان؟ جواب ساده است، چون این کشور صخره های لایزرع در دریایی پر از امواج طوفانی و بدون منابع طبیعی است. حتی برای ساخت و ساز باید از چین شن وریگ وارد کند و با وجود همه ی اینها چهارمین ذخایر کلان مالی دنیا را در اختیار دارد زیرا در تایوان بجای کند و کاو زمین، ذهن و افکار 23 میلیون تایوانی را می کاوند و استعداد و هوش و ذکاوتشان را بکار می گیرند.

در آنجا فرهنگ تقویت مهارتاها را توسعه داده اند که امروزه ثابت شده که با ارزش ترین و منبع تجدید پذیر واقعی درجهان است.

حالا اینها را مقایسه کنید با کتابهای درسی و حتی رسانه های ما که از اول در گوش کودکانمان می خوانند: «ای ایران ای مرز پرگهر»، حتی در کتب تاریخ بجای عبرت آموزی از افتخارات گفته شده، در جغرافیا به ما میگویند که کشورتان نفت دارد، گازدارد، آب دارد، معدن دارد، خلاصه همه چیز دارد.

تاریخ بزرگ، پادشاهان بزرگ، سرزمین بزرگ، معادن بزرگ، آبهای وسیع، همه و همه به فرزندانمان القا می کنیم که این کشور هیچگونه کمبودی ندارد. نتیجه اش هم می شود احساس داشتن و غنای کامل و ایجاد احساس تنبلی اجتماعی، طلب کاری و گاها زیاده خواهی های نابجا که اشتباها به آن غرور ملی می گوییم.

با القای این نگاه و بستر فکری، کودکان و نوجوانانمان زیر بنای فکری آینده خود و کشور را می سازند. همین است که آرزوی همه می شود اینکه درآینده دکتر، مهندس و خلبان شوند. شغل های باکلاس، پر منفعت و با پرستیژ داشته و از واقعیات و استعدادهای شخصی خود و نیازها و تخصص های مورد نیاز کشور دور باشند.

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.