راهیابی ۸ هنرجوی مکتب روایت گری شاه نامه ایذه ای به بحش پایانی دهمین جشنواره شاه نامه خوانی و نقالی مناطق زاگرس نشین در لردگان

۸ هنرجوی مکتب روایت گری شاه نامه ایذه ای به بخش پایانی دهمین جشنواره شاه نامه خوانی و نقالی مناطق زاگرس نشین در لردگان راه پیدا کردند

به گزارش خورنا از ایذه، نوربخش احمدزاده در این رابطه گفت:
بسیار خرسندیم که تعداد ۸ تن از هنرحویان روایت گری کلاس شاه نامه از ایذه در بخش پایانی دهمین جشنواره شاه نامه خوانی و نقالی زاگرس نشینان در لردگان حضور دارند
این جشنواره در روز چهارشنبه و پنجشنبه برگزار میشود که امیدوراریم شاگردان ما رتبه های خوبی را به دست بیاورند
با توجه به علاقمندی بسیار بالای هنرجویان شاه نامه در کهن شهر تاریخی ایذه سالهاست که سبک نو و تازه ای را برای آموزش این خردسالان و نونهالان و نوجوانان برگزیدم چون دوست داشتم شاه نامه را بدون دخل و تصرف برای مخاطب بازگو کنم این سبک از اجرا را برای هنرجویانم انتخاب کردم همان گونه که می دانید
هنر نقالی یکی از کهن ترین هنرهای نمایشی در جهان و ایران است، هنر نقالی هنری دیرسال و کهن است شاید به جرات بتوان نقالان را نخستین آموزگاران دانست که داستان ها و قصه ها را برای مردم بازگو می کردند در آغاز به همراهی ساز که به مرور موسیقی کنار گذاشته شد و نقالی در اجرا دستخوش تغییر و تحول شد
منبع نقالی معمولا داستان های افسانه ای ، تاریخی ، استوره ای ، مذهبی یا تاریخ اند
خیلی از بزرگان ادبیات و نقالی براین باورند که
“سنت نقالی در ایران در واقع ادامه سنت گوسانی و خنیاگری در پیش از اسلام و سنت قصه خوانی و قصه گویی پس از اسلام است ”
امروز ما در ایران حدود ۴۸ هنر مرتبط با نقالی داریم که باید روایت گری را هم به آنها اضاف کنیم و بگویم ۴۹ هنر مرتبط با نقالی که عبارتند :
دفتر خوانی، خنیاگری، صورت خوانی ، جنگ نامه خوانی، مناقب خوانی، خیام خوانی، قصه گویی، قصه خوانی، شروه خوانی، هوره خوانی ، مورخوانی ، قوالی، شمایل گردانی، سخنوری ، نقل خوانی ، شاهنامه خوانی و هنرهای دیگر ی که مجال پرداختن به همه آنها نیست ، به جرات می توانم بگویم ما برای نخستین باردر ایران به هنرجویان روایت گری شاه نامه را آموزش می دهیم تفاوت کوچکی از نظر فرم اجرا بین نقالی و روایت گری وجود دارد در روایت گری شاه نامه روایت گر با بهره گیری از شگردهای نمایشی در گفتار، استفاده از حرکات بدنی و حالات چهره داستان را پیش می برد
روایت گر به متن اصلی شاه نامه وفادار است و هیچ گونه دخل و تصرفی در ابیات انجام نمی دهد
اما نقالان معمولا علایق، صلیقه ها و احساسات خویش را در اجرا وارد می کنند که این بسیار به شیوه اجرا کمک می کند، مخاطب با جذابیت بیشتر داستان را دنبال می کند اما از نظر محتوایی باید بپذیریم
روایت گری به اصل شاه نامه نزدیکتر و وفادار ترست نقالان معمولا بخشی ازداستان را به نثر بازگو می کند که گفته فردوسی نیست
تفاوت اصلی روایت گری با نقالی در فرم اجرا نیست ، در این است که روایت گر در حین اجرا حق دخل و تصرف در متن اصلی یعنی شاه نامه را ندارد اما نقال گاهی در حین اجرا ابیات را تفسیر می کند، و نظر خویش را هم وارد داستان می کند و نتیجه گیری هم می کند اما روایت گر داستان را از زبان فردوسی به نظم برای مخاطب اجرا می کند و این آزادی را برای بیننده درنظر می گیرد و که او برداشت خود را داشته باشد و با تفسیر نقال روبرو نیست
امیدورارم داوران دهمین جشنواره لردگان این نکته ظریف را مدنظر داشته باشند و شاه نامه خوانی با روایت گری و نفالی را باهم داوری نکنند
درپایان از برگزار کنندگان این جشنواره به خاطر برگزاری این جشنواره و ارج گزاری به فرهنگ ایران تشکر و قدرانی میکنم.

💎خبرنگار : فیروز بیگلری